Գրիգոր Զոհրապ։ Այինկա

3
Ստեղծագործությունը Հակոբոս ու Սահակ եղբայրների և Պերճուհու մասին էր։ Ովքեր ունենում են փոքրիկ սիրավեպ։ Հակոբոսը այինկաճիների ավագ որդին էր, մի սևահեր,սևաչյա երիտասարդ էր, նրան իր շրջապատում հարգված ու սիրված մարդ էին համարում։ «Ահա տասը տարուց ի վեր Հակոբոսը «այինկաճիներու» առաջնորդն էր և ղեկավարը, միշտ պատվով է առաջ տարել իր գործը։ Երբեք վստահված ապրանքը չի կորցրել կամ փչացրել»։Իսկ մյուս եղբայրը Սահակը՝ «Ռեժիին կը ծառայե. ինքը ահավոր այինկաճիին կրտսերը՝ քոլճի մըն է հիմա լեցուն թոշակով, երիտասարդ կտրիք մը»։Նրանցից կրտսերը՝ Սահակը սիրահարվում է։Պերճուհուն։Բայց քանի որ Սահակը կտրվել է գյուղացիներից և ծառայության անցել ոստիկանությունում, Պերճուհին էլ կտրվել է նրանից:Պերճուհին ու Սահալը սկսում են իրարից հեռանալ։ Որոշ ժամանակ անց  Պերճուհին նշանվում է Սահակի եղբոր՝ Հակոբոսի հետ։ Եղբայրները հակառակվում են: Սակայն Սահակը դեռ չէր մոռացել իր առաջին սիրուն և զգում էր որ դեռ սիրում է նրան։
Բաժանումից որոշ ժամանակ անց,մի օր նրանք պատահական հանդիպում են։Նրանց պատահական հանդիպումն և զրույցը տակնուվրա է անում երկուսի ներաշխարհն էլ։Հակոբոսը գիտակցում էր, որ Սահակը իր հարազատ եղբայրն է իր արյունակիցը, բայց չէր կարող ներել նման քայլը։Նրանք չէին կարող ապրել մի տանը Պերճուհու հետ միասին։ Հակոբոսը սարսափում էր այն մտքից, որ հնարավոր է ճանապարհին հանդիպի եղբորը։
Եվ մեկ օր հանդիպում են երկու եղբայրներ։Իրար են բախվում իրենց հետ ունենալով յուրայինների խմբերը՝ Հակոբոսը՝ իր այինկաճիներին, իսկ Սահակը՝ ոստիկաններին։ Կորցրած սերն այս անգամ պատճառ է դառնում նաև եղբոր մահվանը։Սահակի մահից հետո Պերճուհին զգացմունք չէր ունենալու դեպի Հակոբոսը, չէր էլ կարող ստեղծել: Պերճուհին նշանը հետ է տալիս,բայց շարունակում սիրել Սահակին։

 

Գրիգոր Զոհրապ։Զաբուղոն

2
Ստեղծագործության գլխավոր հերոսը Զաբուղոնն էր։ Նա հմուտ գող էր,նրա մասին չէին լսել ոչ ոք։ Զաբուղոնը սիրահարվում է Վասիլիկ անունով մի աղջկա, նրանք միայն գիշերներն էին հանդիպում։ Զաբուղոն ու Վասիլիկը նշանադրվում են,  որին ներկա էին միայն լուսինն ու աստղերը։ Ու չնայած տղայի անսահման սիրո, այդ սերը փոխադարձ չէր։ Քանի որ Զաբուղոնը շատ անկեղծ էր սիրում նրան ու ամեն ինչ պատմում էր։ Մի անգամ նաև պատմեց իր պլանավորած գողության մասին։ Իսկ Վասիլիկը ոստիկանություն է դիմում և ամեն բան պատմում նրանց։ Գողության օրվա գիշերը ոստիկանությունը գնում է ու դեպքի վայրում ձեռբակալում Զաբուղոնին։ Նա վստահ էր, որ Վասիլիկն է ոստիկանություն դիմել։ Զաբուղոնին ձեռբակալեցին յոթ տարով։ Այդ ընթացքում տղան շատ փորձեր էր արել փախչելու բանտից, մի քանի ձախողումից հետո մի անգամ ստացվում է։ Ազատության մեջ գտնվելով միայն ուզում է Վասիլիկին տեսնել ու  հարցնել, թե ինչի այդ քայլին գնաց։ Գտավ իր ամենասիրելի Վասիլիկին ուրիշի գրկում։
Զաբուղոնը հիասթափված ու վհատված կարծելով, թե էլ տեղ չունի գնալու և ոչ մեկին պետք չէ ինքնակամ վերադառնում է բանտ։

Գրիգոր Զոհրապ։Ճիտին պարտքը

1
Պատմվածքը Հուսեփ աղայի մասին է, ով միջահասակ,ալեհեր մարդ էր։Նա ուներ նաև երկու դուստր, իսկ կինը վաղուց էր մահացել։Հուսեփը եղել է վաճառական, ապա խանութպան: Սակայն հիմա այլևս ոչ վաճառական էր, ոչ էլ խանութ ուներ: Ուրիշների առևտրի միջնորդությամբ է զբացված՝ խանութից խանութ տանելով պասմայի(վառելանյութ) ու ճերմակեղենի մատուցումների  պահանջներն է կատարում։ Նա նաև ուներ մի պայուսակ,որը կյանքի բոլոր իրավիճակներում հետն էր լինում։ Պայուսակը, որը երբեք չէր լցվում, որը միշտ Հուսեփ աղայի ձեռքին էր և, որի մեջ նա տուն էր բերում իր փոքր ընտանիքի ապրուստը։ Ամեն օր ելնում էր տանից անհույս՝ ուսին գցելով իր տոկուն պայուսակը, ճամփա էր  ընկնում։ Պայուսակը միաժամանակ Հուսեփ աղայի հոգսերի ընկերն էր։
Հիմնական աշխատանք չունենալով, սկսում էր պարտքեր ունենալ, վաճառում էր տան գույքը։ Ամեն ինչ անում էր փորձելով գոհացնել ու ոչ մի բանից հետ չպահել աղջիկներին։ Տան ողջ ունեցվածքը վաճառելուց հետո նա գնում  է Պոլիս: Սակայն ոչինչ չի կարողանում գնել, իսկ առանց գնումների չի կարող տուն վերադառնալ: Նա թափառում է Պոլսի փողոցներով: Կամուրջի մոտ կանգ է առնում: Նույնիսկ տասը փարա չունի, որ վճարի կամուրջն անցնելու համար: Եվ, չդիմանալով  կյանքի դժվարություններին, հույսը կորցնելով, ինքնասպան է լինում:

Դենիել Քիզ. «Ծաղիկներ Էլջերնոնի համար»

2
Գիրքը երեսունյոթ ամյա Չարլի Գորդոնի օրագիրն է: Նա մտավոր հետամնաց էր և բուժումներ էր ստանում: Չարլին ամեն օր գրառումներ էր կատարում իր կատարած թեստերի և փորձերի մասին: Օրագիր պահելը նրան պրոֆեսոր Շտրաուսն էր խորհուրդ տվել, կարծում էր, որ էդպես ավելի շուտ կկարողանա մտքերը դասավորել։ Նրա թեստերից մեկը մի մկան` Էլջերնոնի հետ էր: Սկզբում մկնիկը նրան մշտապես հաղթում էր, դա Չարլիին շատ էր բարկացնում: Էլջերնոնը ու Չարլին նույն հիվանդությունն ունեին։ Այդ պատճառով փորձագետները Էլջերնոնի վրա փորձեր էին կատարում և եթե դրանք արդյունք էին ունենում, ապա նույնը փորձում էին նաև Չարլիի վրա: Չարլին չափազանց բարի ու ազնիվ մարդ էր։ Այնքան բարի էր, որ կարծում էր, թե իր արարքներից ուրախացող մարդիկ իր ընկերներն էին, այնինչ նրանք ուղղակի ծաղրում էին տղային։ Նա շատ փորձությունների միջով անցավ և դրանից հետո կարողացավ հաղթել Էլջերնոն մկանը: Չարլին շատ էր ուրախացել, չէ, որ նա մանկուց էր պայքարում մկան դեմ։ Օրեցօր նա ավելի բանիմաց էր դառնում և շատ բան հասկանում: Չարլին մի քիչ  խելք հավաքելուց հետո հասկացավ, որ այդ մարդիկ իրեն ծաղրում են և դադարեց շփվել նրանց հետ։ Օրագրի վերջում, կարծես թե նա արդեն բանիմաց մի գիտնական էր: Չարլին տարբեր հայտնագործություններ էր կատարում և գիտական աշխատանքներ գրում: Մեկ-մեկ նա էլ էր զարմանում իր խելացիության աստիճանի վրա։
Օրերից մի օր Էլջերնոնը մահացավ։ Չարիլին շատ տխրեց, նրանք արդեն էլ թշնամիներ չէին այնքան էին իրար հետ մրցել, որ ընկերներ էին դարձել։Չարլին մկանը դրեց լուցկու տուփի մեջ ու թաղեց լաբորատորիայի բակում։ Հաճախ էր այցելում նրան ու ծաղիկներ տանում։
Մկան մահը այդքան էլ լավ լուր չէր Չարլիի համար ։Օրեցօր նա սկսում էր մոռանալ իր իմացածը: Սկզբում կետադրությունն ու ուղղագրությունն էր մոռանում, իսկ հետո տան հասցեն , իր իմացած լեզուները և այսպես անվերջ նրա հիշողությունը նվազում էր: Բայց նա չէր դադարում այդ ամենը պատմել իր օրագրում։ Նրան սկսել էին էլի ծաղրել, ծիծաղել վրան։ Որոշեց Նյու Յորքից ընդմիշտ հեռանալ:Ոմանք խղճում էին նրան ոմանք ծիծաղում։ Աշխատանքի վայրում, լաբորատորիայում սկսել էին նրան խղճալ իսկ նա դա չէր ուզում։ Ասելով թե , <<Մի այնպիսի տեղ եմ գնալու որտեղ ոչմեկ չգիտի որ Չարլի Գորդոնը մի ժամանակ հանճար է եղել իսկ հիմա նույնիսկ գիրք կարթալ կամ ճիշտ գրել չի կարողանում:>>
Նա մեկնեց թողելով իր օրագիրը և հետգրություններ․
Հ.Գ. խնդրում եմ ասեք դոկտոր Նեմուրին որ եթե ինքը այդքան շատ չջղայնանա, երբ մարդիկ իր վրա ծիծաղում են ինքը ավելի շատ ընկերներ կունենա: Շատ հեշտ է ընկերներ ունենալը երբ թողնում ես որ մարդիկ քեզ վրա ծիծաղեն: Այնտեղ ուր գնում եմ ես լիքը ընկերներ եմ ունենալու:
Հ.Հ.Գ. Խնդրում եմ եթե հարմար լինի մեկմեկ մի քիչ ծաղիկներ դրեք պարտեզում Էլջերնոնի գերեզմանին…

Ռեյ Բրեդբըրի։Օրիորդն ու մահը

1
Պատմվածքը մի կնոջ մասին էր, որ վախենում էր մահից ու կարծում էր, թե ամեն ժամ մահը գալու է ու իրեն տանի։ Նա փակվել էր տանը և տարիներ շարունակ դուրս չէր գալիս։ Իրեն միայն այցելում էին գյուղի երեխաները ու տանիքից ստուգում, թե արդյոք այդտեղ տարիներ շարունակ մարդ է ապրում։ Նրան թվում էր, թե մահը ընդունում էր տարբեր մարդկանց կերպարանքներ, որպեսզի իրեն չճանաչեն և գալիս էր, որպեսզի նրան տաներ։ Բոլորը կարծում էին, որ այդ կինը իրենցից էլ շատ կապրի։
Օրերից մի օր մի երիտասարդ է գալիս նրա տան մոտ;Բայց ինչպես բոլորը երիտասարդը չի թակում կնոջ տան դուռը, այլ պտտվում է տան շուրջը, որպեսզի կինը զգա, որ այդտեղ մարդ կա։ Կինը զգում է երիտասարդի ներկայությունը և ասում, որպեսզի հեռանա իր տան մոտից։ Երիտասարդը բնականաբար մերժում է, առաջարկելով մի կանաչ հեղուկ,որը կնոջը կերիտասարդացնի քսանչորս ժամով, իսկ հետո նա կքնի հավերժ։ Նա ճանաչեց պատանուն։ Նրանք վերջին անգամ իրար տեսել էին 70 տարի առաջ, բայց պատանին 21 տարեկանի տեսք ուներ։Երկար համոզելուց հետո, որ դա այն տղամարդն է այլ ոչ մահը կինը ընդունեց ու խմեց այդ հեղուկը։ Կինը խմում է այդ սրվակը և դառնում իր երազանքների աղջիկը, քանի որ նա միշտ վախեցել է ապրելուց։
Շատ հավանեցի պատմվածքի արագ շրջադարձը։Կարդալիս կարծում էի, թե այդպես չի ավարտվի և չէի կարծում որ կհամաձայնի երիտասարդի առաջարկած հեղուկը խմել։Կարծում եմ պատմվածքի գաղափարը այն էր, որ մարդուն կարող ես հաղթել միայն սրտի միջոցով, չէ որ պառավը սիրահարվեց, այդ պատճառով էլ բացեց դուռը:
Կարդա ՝ այստեղ

Ռեյ Բրեդբըրի։Մի սիրո պատմություն

download
Պատմվածքը ուսուցիչի և աշակերտի մասին էր, ովքեր իրար են սիրահարվում։ Ուսուցիչը՝ Անն Թեյլորը քսանչորս տարեկան օրիորդ էր։ Նա այն ուսուցիչների դասին էր պատկանում, որոնց երեխեները շատ էին սիրում։ Բոբ Սփոլդինգը նրա աշակերտը, աշխատասեր, ընկերասեր մի տղա էր։ Նա տասնչորս տարեկան էր։ Սիրում էր ամեն օր միայնակ քայլել փողոցով։
Օրերից մի օր Բոբը դասերից հետո մնաց, որպեսզի գրատախտակը մաքրի։ Անն Թեյլորին ասաց, որ ուզում է մնա ու միշտ մաքրի գրատախտակը, իսկ ուսուցչուհին համաձայնեց։ Մի անգամ էլ ուսուցչուհուն տեսավ իրենց փողոցի տներից մեկից դուրս գալուց, պարզվեց այդտեղ է ապրում։ Սկսեցին միասին դպրոց գնալ, ճանապարհին Բոբը օգնում էր ուսուցչուհուն գրքերը պահել, իսկ Անն Թեյլորը տեսնում էր նրա երջանկության աստիճանը այդ ժամանակ։ Նրանք խոսում էին գրքերից,տարբեր հեղինակներից և այն ամենից ինչը հետաքրքրում էր նրանց։ Տղային թվում էր, թե նա սիրահարվել է ուսուցչուհուն։ Բոբի հրավերով ամեն շաբաթ միասին գնում էին թիթեռ բռնելու։
Բայց օրերից մի օր ուսուցչուհին գիտակցելով այդ ամենը Բոբին ասաց, որպեսզի զրուցեն, նա արդեն հասկացել էր, թե ինչ թեմայով պետք է խոսեն։ Անն Թեյլորը նրան բացատրեց, որ մենք լավ ընկերներ ենք, բայց մեր տարիքային տարբերությունը շատ է ու կողքից նայողները ուրիշ բան կմտածեն։ Իսկ տղան ասաց՝ <<– Հա, – պատասխանեց: – Ուզում եք ասել, որ եթե տասը տարով մեծ լինեի ու ավելի բարձրահասակ, ամեն ինչ ուրիշ կերպ կլիներ, բայց հիմարություն է, – ասաց, – մարդուն հասակով դատելը:
– Աշխարհն այդպես չի կարծում:
– Բայց ես աշխարհը չեմ, – ընդվզեց Բոբը:
– Գիտեմ, որ հիմարություն է թվում, – ասաց ուսուցչուհին, – մանավանդ, երբ քեզ մեծ ու իրավացի ես զգում ու համարում ես, որ ամաչելու պատճառ չունես: Հիշիր, Բոբ, որ ամաչելու ոչ մի պատճառ չունես: Ազնիվ ու բարի ես եղել: Հույս ունեմ՝ ե՛ս էլ:>>
Նրանք սկսեցին էլ չշփվել, երբ Բոբը ընտանիքի հետ քաղաքից մեկնեց։ Ինչքան էլ մի քանի մղոն էին հեռացել, Կանաչ քաղաքից, բայց Բոբը այդպես էլ տասնվեց տարի հետ չեկավ այդ քաղաք։ Մոտ երեսուն տարեկանում ամուսնացավ։
Մի օր կնոջը թողեց հյուրանոցում ու գնաց Չիկագո, զբոսնելու ու իհարկե Անն Թեյլորին գտնելու համար։ Քաղաքում ոչ մեկ չէր հիշում նրա մասին։ Միայն մեկն էր, որ հիշեց կնոջը, ասաց, որ մահացել է դեռ 1936թ․Բոբի մեկնելուց հետո։ Պարզվեց, որ այդպես էլ չի ամուսնացել։ Բոբը գտավ գերեզմանատանը նրա քարը վրան գրված էր<< Անն Թեյլոր, ծնվել է 1910-ին մահացել 1936-ին>>։ Բոբը ցավով մտածեց << Օրիո՛րդ Թեյլոր, ախր հիմա քեզնից երեք տարով մեծ եմ:>>
Կարդա ՝ այստեղ

Ռեյ Բրեդբըրի։Լիճը

rey-bredbery-1
Պատմվածքը Հարոլդի մասին էր, ով պատմում էր իր մանկության ամենահիշարժան պահերից մեկի մասին։ Պատմում էր, որ իր մոր հետ ամեն ամառ գնում էին լիճ։ Այնտեղ ուներ մի ընկեր, ում անունը՝ Թալլի էր, նրանք նաև սովորում էին նույն դասարանում։ Տղան շատ էր սիրում Թալլիին և իր հետ լճում անցկացրած ժամանակը։ Մի անգամ, երբ նրանք կրկին լճում էին տղան հիշում էր, թե  ինչպես Թալլին իր գեղեցիկ հյուսերով մնավ լիճ ու այլևս դուրս չեկավ։ Այդ ժամանակ նա տասներկու տարեկան էր։ Երբ արդեն Թելլին չկար Հարոլդը կրկին գնում էր լիճ, բայց իրեն միշտ թվում էր,որ Թալլին դուրս կգա լճից և միասին ավազե ամրոցներ կկառուցեն։
Արդեն տասը տարի էր անցել, նրանք այլևս Լեյք Բլաֆ քաղաքում չէին ապրում։ Հարոլդը արդեն ամուսնացել էր Մարգրեթի հետ, և նրանք որոշել էին իրենց մեղրամիսը անցկացնել Լեյք Բլաֆ քաղաքում։ Մարգրեթը և Հարոլդը սիրում էին իրար (համենայն դեպս Հարոլդին էդպես էր թվում)։ Նրանք զբոսնեցին ամբողջ քաղաքով, երկու շաբաթ այնտեղ մնացին, ամեն տեղ միասին էին գնում, վերջին օրը նաև լիճ այցելեցին։ Բայց էնտեղ ամեն ինչ փոխվել էր։ Երեխաները քիչ էին, կուկուռուզ վաճառողները էլ չկային, Հարոլդին թվում էր, որ մայրը ավազներին նստած է և իրեն է սպասում։ Չկար նաև Թալլին։ Միայն ափի մոտ ամուսիններ էին նստած։ Հանկարծ փրկարարի նավակը մոտեցավ ափին ու նավակից մի պարկ իջեցրեց ։ Հարոլդը իրեն կորցրեց, հիշեց Թալլիին։ Մոտեցավ փրկարարին ու հարցրեց, թե ի՞նչ կա պարկում։ Փրկարարը ասաց, որ այսպիսի բան չէր տեսել, վերջին շրջանում լճում երեխաներ չեն խեղդվել, իսկ մնացածին էլ հատ առ հատ հիշում էր, այս դեպքը չէր կարողանում հիշել։ Հարոլդը ստիպեց, որ բացի պարկը։ Փրկարարը բացեց մի փոքր հատված, այդքան էլ էր բավական։Թալլին էր, նա դեռ տասներկու տարեկան էր մնացել, այն շիկահեր ու երկար հյուսերով աղջիկը, ով տասը տարի առաջ մտավ լիճ ու այդպես էլ դուրս չեկավ։
Կարդա ՝ այստեղ

Հայաստանում բնակված ադրբեջանցիները և նրանց հետ կապված հիշողությունները

Մեծերից լսել եմ, որ Հայաստանում  ադրբեջանցիները հիմնականում բնակվել են Արարատյան դաշտում։ Այս նախագծի շրջանակում զրուցելով ծնողներիս հետ՝ պարզվեց, որ մայրիկս մի այսպիսի պատմություն հիշեց իր տատիկի՝ Մայրանուշի մասին։
Մայրիկիս տատիկը ապրել է Էջմիածնի շրջանի Շահումյան գյուղում։ Երբ սկսվել է Հայրենական Մեծ պատերազմը, մայրիկիս տատիկը 18 տարեկան է եղել, և քանի որ գյուղի տղամարդիկ բոլորը ռազմաճակատում էին, տատիկին վստահել են Կոլխոզի հաշվապահի պաշտոնը։ Տատիկի հետ հաշվապահական դասընթացին մասնակցել է նաև մի երիտասարդ աղջիկ, ով ազգությամբ ադրբեջանցի է եղել՝ Զարոշ անունով։ Հետագայում նրանք դարձել են լավ ընկերուհիներ և մինչև պատերազմի ավարտը միասին աշխատել են նույն Կոլխոզում։
Տարիներ են անցել․․․
Ե՛վ Մայրանուշ տատիկը, և՛ Զարոշը ամուսնացել են, հեռացել գյուղից։ Ընտանիք են կազմել, երեխաներ ու թոռներ ունեցել ։ Մայրանուշ տատիկը ամուսնացել և ապրել է Աշտարակում։
1987թ աշնանային մի օր 64-ամյա Մայրանուշ տատը իր տան բակում զբաղված էր աշնանային գործերով, երբ մի երիտասարդ  է այցելում նրան։ Պարզվում է, որ այդ երիտասարդը Մայրանուշ տատիկի ադրբեջանցի ընկերուհի Զարոշի տղան է, իսկ ամենահետաքրքիրն այն է, որ մեքենայում սպասում է Զարոշը։
Եվ այսպես, 50 տարի անց ընկերուհիները հանդիպում են իրար:
Երբ պարզ է դառնում, որ ադրբեջանցիները պետք է լքեն Հայաստանը, Զարոշը որոշում է ամեն գնով տեսնել իր ընկերուհուն և վերջին հրաժեշտը տալ նրան։

Մերոնք

A
Հայրենական պատերազմին մասնակցել են և մայրիկիս և հայրիկիս պապիկները։Բայց հիմա կպատմեմ մայրիկիս պապիկի եղբոր մասին։
Գևորգյան Ավետիք Սարգսի ծնվել է 1912թ Ալաշկերտում, ընտանիքը գաղթի ճանապարհով հասել է Արագածոտն։Ալաշկերտից գաղթած ընտանիքները բնակություն են հաստատել Շողակաթ լեռան փեշին, քանի որ այդ շրջանի կլիման ու ջուրը նման են եղել Ալաշկետին։Հիմնել են գյուղ,որը կոչել են Մելիք գյող (մելիքների գյուղ)։Ավետիք Գևորգյանը գերազանց առաջադիմությամբ ավարտել է տեղի գյուղական դպրոցը, երկու տարի սովորել են անասնաբուժություն, մինչև պատերազմի սկիզբը գյուղում աշխատել է որպես անասնաբույժ։
1942թ զորակոչվել է բանակ,կռվել է Կիրչի մատույցներում։1945թ սկզբում ռազմական գործողություններից մեկի ժամանակ նրանց 14 հոգանոց ջոկատը գերի է ընկել։Նույնիսկ տարիներ անց Ավետիք պապը առանց արցունքների չէր կարողանում հիշել այդ վեց ամիսների գերության կրած տառապանքները ու նվաստացումները։Պատերազմի ավարտից հետո նրանք ազատվում են գերությունից։
Խորհրդային տարիների մտածելակերպը այլ էր, իշխանությունները չէին ընդունում գերու կարգավիճակում եղած մարդում,անվստահություն կար նրանց նկատմամբ։Ավետիք պապի երեխաները խորհրդային տարիներին,երբ ցանկացել են կուսակցական լինել առաջին խոչընդոտը եղել է այն փաստը, որ նրանց հայրը գերի է եղել։Միայն 1975թ բացվել են արխիվները, ուսումնասիրվել են և պարզ է դարձել, որ նրանց ջոկատը հերոսաբար կռվել է ողջ պատերազմի ընթացքում։
Ավետիք պապը մահացել է 1994թ, միայն իր կյանքի վերջին 19 տարիներին նա ճանաչվել էր, որպես Հայրենական պատերազմի վետերան։ Ամեն տարի մայիսի 9-ին նա ստանում էր հրավեր այցելելու ու մասնակցելու հաղթանակի տոնին նվիրված միջոցառումներին։

May summary

34884869_1835082310131048_4759187045186797568_n
In this year English became one of my favorite subjects. In one year I learned more from English then in previous years. I really like the process of our classes։ We do our lessons depending on the level of language, so we were divided into different groups. Our teacher Mrs. Angela works with each group, so each student receives the appropriate knowledge. I am sure that in the other groups there are also students who know the language at different levels, and I think that in this way of working lesson becomes more effective. I can definitely say that this year I have acquired a love for language, which I think is very important.

This year I have acquired new grammatical knowledge.(Sentences with do, make,am,is,are:was,were,Present Sinple:Don’t and Doesn’t, There is/There are,are you doing?,present simple/present continuous,am/is/are(homework),There is/There are,Old/older, more/the most-expensive,Adjectives,There is/there are you can see the rest in the English section…)
I made a great contribution to myself, got rid of complexes, and began to speak English. He has participated in many projects(My City or My Country,The last day of the world,Reading All Summer in a Day by Ray Bradbury,Phrasal words. Project 1,2,3,4).During the participation of English projects I got also information from different topics, except the vocabulary. During the projects I also had difficulties. But now I can say that I overcame those difficulties.
During online classes in addition to the tasks which were given, I tried to develop the my English skills by myself. Now I am reading the “Jane Eyre” book and I am trying to fill the lack of English skills by listening different videos and audio books. I started listening audio story․ Naturally, I do the tasks and projects that are even more interesting. During online classes I participated projects and make tasks.
I miss school and my friends very much, I miss our English lessons, discussions, group work…
I look forward to our English classes interesting and instructive.And you can see the flash mobs, essays and other tasks done during the year in the English section.