Ինքնակրթության փաթեթ(Վերլուծություններ)

InShot_20200504_215337162
Դենիել Քիզ. «Ծաղիկներ Էլջերնոնի համար»

Ռեյ Բրեդբըրի։Օրիորդն ու մահը
Ռեյ Բրեդբըրի։Մի սիրո պատմություն
Ռեյ Բրեդբըրի։Լիճը
Գրիգոր Զոհրապ։Զաբուղոն
Գրիգոր Զոհրապ։ Այինկա
Գրիգոր Զոհրապ։Ճիտին պարտքը
Ավետիք Իսահակյա։Լիլիթ
Ավետիք Իսահակյա։Սաադիի վերջին գարունը
Վիլյամ Գոլդինգ։Ճանճերի տերը
Նյութը լրանիշ…

Ավետիք Իսահակյան։ Լիլիթ

1
Ստեղծագործությունը հրեական առասպել է, որը պատմում է Աստծո ստեղծած առաջին մարդու և նրա առաջին սիրո մասին:
Աստված ստեղծել էր Էդեմը, որտեղ էլ բնակեցրել էր հողածին Ադամին՝ առաջին մարդուն: Հետագայում դրախտում տեսնելով Ադամի տանջանքները, ստեղծեց զուգընկեր, կրակածին Լիլիթին։ Ադամը միանգամից տարվեց Լիլիթի գեղեցկությամբ և զգաց, թե ինչպես է սիրահարվում նրան։Տղան ամբողջությամբ տրվել էր նրան, կատարում էր նրա բոլոր քմահաճույքները։ Իսկ Լիլիթը առհամարում էր տղայի զգացմունքը ու օգտագործում նրան։ Օրերից մի օր Ադամը Լիլիթին տեսավ Սատանայի գրկում, կոտրվեց տղայի սիրտը անպատասխան սիրուց։
Տղան շատ էր տանջվում․․․
Աստված տեսնելով տղայի տառապանքները ստեղծեց հողածին Եվային, ով նվիրված էր և սիրալիր։Ադամը սիրում էր Եվային, բայց նրա ամեն մի արարքի մեջ տեսնում էր Լիլիթին։Նա գրկում էր Եվային բայց մտքով դեռ Լիլիթի հետ էր։ Եվ տարիների ընթացքում Լիլիթին սիրելով էլ մահանում է ։
Հետևություն
Ինչպես գիտենք այդ ընթացքում արգելված պտուղը ուտելու համար Աստված պատժում է Ադամին և Եվային,բայց չպետք է մոռանալ,որ Երկրում էին նաև Լիլիթը և Սատանան: Հետևություն կարելի է անել, որ սրանով Իսահակյանը փորձել էր ցույց տալ, որ Երկրում ապրող մարդիկ կարող են լինել և չար և բարի:

Ավետիք Իսահակյան։ Սաադիի Վերջին Գարունը

2
Իսահակյանի գրելաոճին ծանոթ եմ ու շատ եմ սիրում իր ստեղծագործությունները, բայց այս մեկը ինձ համար բացահայտում էր։Ստեղծագործությունը մի բանաստեղծի մասին էր՝ Սաադիի, ով արդեն ապրել էր մեկ դար ու զգում էր, որ այդ գարունն իր համար վերջինն է լինելու։ Սաադին սկսել էր վերհիշել իր կյանքի հարյուր տարները լավ ու վատ օրերը, և հասկացել էր, որ չի հագեցել կյանքի վայելքներից և ուզում է էլի ապրել։Այս ստեղծագործությունը յուրովի  հավանեցի, քանի որ, հեղինակը՝ ներկայացնելով Սաադիի ապրումները, նաև ներկայացնում էր յուրաքանչյուրիս։
Մեծահասակներից հաճախ կարող ենք լսել կյանքի մասին բողոքներ, թե հոգնել են այս կյանքից։ Սակայն երբ առողջական ինչ-որ խնդիր են ունենում փորձում են արագ լուծել այն և վերաարժևորել կյանքը։
Շարունակել կարդալ

Վիլյամ Գոլդինգ ։Ճանճերի տերը

Վիլյամ-Գոլդինգ
Մի շնչով կարդացի << Ճանճերի տերը >> գիրքը, որը շատ հավանեցի։Պատմվածքը մի քանի աշակերտների մասին էր ովքեր պատերազմի պատճառով ինքնաթիռից ընկել են ինչ-որ անմարդաբնակ կղզի։ Անգլյացի երեխաները միավորվում են ընտրում առաջնորդ, ստեղծում իրենց օրենքները։ Բայց այդ միասնականությունը երկար չի շարունակվում, որոշ ժամանակ անց նրանք բաժավում են դառնում առանձին խմբեր կռվում իրար դեմ ու նույնիսկ սպանում իրար։Բայց այդ ամենը ավելի մանրամասն կիմանաս երբ կարդաս գիրքը։Այժմ կուզեի ավելի շատ խոսել գրքի բավանդակության, գաղափարի մասին։ Կարծում եմ գիրքի գաղափարը ավելի խորն էր քան պատկերացնում ենք։ Իրականում երբ երեխաներից ոմանք իրենց առաջնորդից դժգոհություններ ունեին կամ երբ բաժանվեցին ու նոր առաջնորդ ընտրեցին մոռանալով նախկինին։ Եվ ինչ-որ տեղ նաև նորին տեսնելով ավելի ագռեսիվ տրամադրվեցին նախորդ առաջնորդի նկատմամ։ Կարծում եմ որ այդ ամենը մեր իրականություն էլ կա քաղաքակաության մեջ։Օրիանկ երբեք չես կարող ամբողջ ազգին գոհացնել։
Նաև կուզեի խոսել երեխաների հոգեբանական վիճակի մասին։Դպրոցում,բակում և այլ տեղերում որտեղ հավաքված են եղել նույն տարիքի երեխաներ շատ եմ տեսել այն վերաբերմունքը որկ կար նաև գրքում։ Ավելի փոքր տարիքում  իմ ու քոնի, արտաքինի,ճկունության և այլ բաների համար երեխաները կարող էին իրար վիրավորել,նեղացնել ։Ընդհանրապես կարծում եմ, որ պատանիները( ինչպես նաև գրքի հերոսները) այդ տարիքում ավելի էմոցոնյալ են լինում։Գրքում դա նույնպես նկատվում էր տղաների արագ ու անփույթ որոշումներում, բայց միևնույն ժամանակ հաստատուն լինելու մեջ։

Գրիգոր Զոհրապ։ Այինկա

3
Ստեղծագործությունը Հակոբոս ու Սահակ եղբայրների և Պերճուհու մասին էր։ Ովքեր ունենում են փոքրիկ սիրավեպ։ Հակոբոսը այինկաճիների ավագ որդին էր, մի սևահեր,սևաչյա երիտասարդ էր, նրան իր շրջապատում հարգված ու սիրված մարդ էին համարում։ «Ահա տասը տարուց ի վեր Հակոբոսը «այինկաճիներու» առաջնորդն էր և ղեկավարը, միշտ պատվով է առաջ տարել իր գործը։ Երբեք վստահված ապրանքը չի կորցրել կամ փչացրել»։Իսկ մյուս եղբայրը Սահակը՝ «Ռեժիին կը ծառայե. ինքը ահավոր այինկաճիին կրտսերը՝ քոլճի մըն է հիմա լեցուն թոշակով, երիտասարդ կտրիք մը»։Նրանցից կրտսերը՝ Սահակը սիրահարվում է։Պերճուհուն։Բայց քանի որ Սահակը կտրվել է գյուղացիներից և ծառայության անցել ոստիկանությունում, Պերճուհին էլ կտրվել է նրանից:Պերճուհին ու Սահալը սկսում են իրարից հեռանալ։ Որոշ ժամանակ անց  Պերճուհին նշանվում է Սահակի եղբոր՝ Հակոբոսի հետ։ Եղբայրները հակառակվում են: Սակայն Սահակը դեռ չէր մոռացել իր առաջին սիրուն և զգում էր որ դեռ սիրում է նրան։
Բաժանումից որոշ ժամանակ անց,մի օր նրանք պատահական հանդիպում են։Նրանց պատահական հանդիպումն և զրույցը տակնուվրա է անում երկուսի ներաշխարհն էլ։Հակոբոսը գիտակցում էր, որ Սահակը իր հարազատ եղբայրն է իր արյունակիցը, բայց չէր կարող ներել նման քայլը։Նրանք չէին կարող ապրել մի տանը Պերճուհու հետ միասին։ Հակոբոսը սարսափում էր այն մտքից, որ հնարավոր է ճանապարհին հանդիպի եղբորը։
Եվ մեկ օր հանդիպում են երկու եղբայրներ։Իրար են բախվում իրենց հետ ունենալով յուրայինների խմբերը՝ Հակոբոսը՝ իր այինկաճիներին, իսկ Սահակը՝ ոստիկաններին։ Կորցրած սերն այս անգամ պատճառ է դառնում նաև եղբոր մահվանը։Սահակի մահից հետո Պերճուհին զգացմունք չէր ունենալու դեպի Հակոբոսը, չէր էլ կարող ստեղծել: Պերճուհին նշանը հետ է տալիս,բայց շարունակում սիրել Սահակին։

 

Գրիգոր Զոհրապ։Զաբուղոն

2
Ստեղծագործության գլխավոր հերոսը Զաբուղոնն էր։ Նա հմուտ գող էր,նրա մասին չէին լսել ոչ ոք։ Զաբուղոնը սիրահարվում է Վասիլիկ անունով մի աղջկա, նրանք միայն գիշերներն էին հանդիպում։ Զաբուղոն ու Վասիլիկը նշանադրվում են,  որին ներկա էին միայն լուսինն ու աստղերը։ Ու չնայած տղայի անսահման սիրո, այդ սերը փոխադարձ չէր։ Քանի որ Զաբուղոնը շատ անկեղծ էր սիրում նրան ու ամեն ինչ պատմում էր։ Մի անգամ նաև պատմեց իր պլանավորած գողության մասին։ Իսկ Վասիլիկը ոստիկանություն է դիմում և ամեն բան պատմում նրանց։ Գողության օրվա գիշերը ոստիկանությունը գնում է ու դեպքի վայրում ձեռբակալում Զաբուղոնին։ Նա վստահ էր, որ Վասիլիկն է ոստիկանություն դիմել։ Զաբուղոնին ձեռբակալեցին յոթ տարով։ Այդ ընթացքում տղան շատ փորձեր էր արել փախչելու բանտից, մի քանի ձախողումից հետո մի անգամ ստացվում է։ Ազատության մեջ գտնվելով միայն ուզում է Վասիլիկին տեսնել ու  հարցնել, թե ինչի այդ քայլին գնաց։ Գտավ իր ամենասիրելի Վասիլիկին ուրիշի գրկում։
Զաբուղոնը հիասթափված ու վհատված կարծելով, թե էլ տեղ չունի գնալու և ոչ մեկին պետք չէ ինքնակամ վերադառնում է բանտ։

Գրիգոր Զոհրապ։Ճիտին պարտքը

1
Պատմվածքը Հուսեփ աղայի մասին է, ով միջահասակ,ալեհեր մարդ էր։Նա ուներ նաև երկու դուստր, իսկ կինը վաղուց էր մահացել։Հուսեփը եղել է վաճառական, ապա խանութպան: Սակայն հիմա այլևս ոչ վաճառական էր, ոչ էլ խանութ ուներ: Ուրիշների առևտրի միջնորդությամբ է զբացված՝ խանութից խանութ տանելով պասմայի(վառելանյութ) ու ճերմակեղենի մատուցումների  պահանջներն է կատարում։ Նա նաև ուներ մի պայուսակ,որը կյանքի բոլոր իրավիճակներում հետն էր լինում։ Պայուսակը, որը երբեք չէր լցվում, որը միշտ Հուսեփ աղայի ձեռքին էր և, որի մեջ նա տուն էր բերում իր փոքր ընտանիքի ապրուստը։ Ամեն օր ելնում էր տանից անհույս՝ ուսին գցելով իր տոկուն պայուսակը, ճամփա էր  ընկնում։ Պայուսակը միաժամանակ Հուսեփ աղայի հոգսերի ընկերն էր։
Հիմնական աշխատանք չունենալով, սկսում էր պարտքեր ունենալ, վաճառում էր տան գույքը։ Ամեն ինչ անում էր փորձելով գոհացնել ու ոչ մի բանից հետ չպահել աղջիկներին։ Տան ողջ ունեցվածքը վաճառելուց հետո նա գնում  է Պոլիս: Սակայն ոչինչ չի կարողանում գնել, իսկ առանց գնումների չի կարող տուն վերադառնալ: Նա թափառում է Պոլսի փողոցներով: Կամուրջի մոտ կանգ է առնում: Նույնիսկ տասը փարա չունի, որ վճարի կամուրջն անցնելու համար: Եվ, չդիմանալով  կյանքի դժվարություններին, հույսը կորցնելով, ինքնասպան է լինում:

Դենիել Քիզ. «Ծաղիկներ Էլջերնոնի համար»

2
Գիրքը երեսունյոթ ամյա Չարլի Գորդոնի օրագիրն է: Նա մտավոր հետամնաց էր և բուժումներ էր ստանում: Չարլին ամեն օր գրառումներ էր կատարում իր կատարած թեստերի և փորձերի մասին: Օրագիր պահելը նրան պրոֆեսոր Շտրաուսն էր խորհուրդ տվել, կարծում էր, որ էդպես ավելի շուտ կկարողանա մտքերը դասավորել։ Նրա թեստերից մեկը մի մկան` Էլջերնոնի հետ էր: Սկզբում մկնիկը նրան մշտապես հաղթում էր, դա Չարլիին շատ էր բարկացնում: Էլջերնոնը ու Չարլին նույն հիվանդությունն ունեին։ Այդ պատճառով փորձագետները Էլջերնոնի վրա փորձեր էին կատարում և եթե դրանք արդյունք էին ունենում, ապա նույնը փորձում էին նաև Չարլիի վրա: Չարլին չափազանց բարի ու ազնիվ մարդ էր։ Այնքան բարի էր, որ կարծում էր, թե իր արարքներից ուրախացող մարդիկ իր ընկերներն էին, այնինչ նրանք ուղղակի ծաղրում էին տղային։ Նա շատ փորձությունների միջով անցավ և դրանից հետո կարողացավ հաղթել Էլջերնոն մկանը: Չարլին շատ էր ուրախացել, չէ, որ նա մանկուց էր պայքարում մկան դեմ։ Օրեցօր նա ավելի բանիմաց էր դառնում և շատ բան հասկանում: Չարլին մի քիչ  խելք հավաքելուց հետո հասկացավ, որ այդ մարդիկ իրեն ծաղրում են և դադարեց շփվել նրանց հետ։ Օրագրի վերջում, կարծես թե նա արդեն բանիմաց մի գիտնական էր: Չարլին տարբեր հայտնագործություններ էր կատարում և գիտական աշխատանքներ գրում: Մեկ-մեկ նա էլ էր զարմանում իր խելացիության աստիճանի վրա։
Օրերից մի օր Էլջերնոնը մահացավ։ Չարիլին շատ տխրեց, նրանք արդեն էլ թշնամիներ չէին այնքան էին իրար հետ մրցել, որ ընկերներ էին դարձել։Չարլին մկանը դրեց լուցկու տուփի մեջ ու թաղեց լաբորատորիայի բակում։ Հաճախ էր այցելում նրան ու ծաղիկներ տանում։
Մկան մահը այդքան էլ լավ լուր չէր Չարլիի համար ։Օրեցօր նա սկսում էր մոռանալ իր իմացածը: Սկզբում կետադրությունն ու ուղղագրությունն էր մոռանում, իսկ հետո տան հասցեն , իր իմացած լեզուները և այսպես անվերջ նրա հիշողությունը նվազում էր: Բայց նա չէր դադարում այդ ամենը պատմել իր օրագրում։ Նրան սկսել էին էլի ծաղրել, ծիծաղել վրան։ Որոշեց Նյու Յորքից ընդմիշտ հեռանալ:Ոմանք խղճում էին նրան ոմանք ծիծաղում։ Աշխատանքի վայրում, լաբորատորիայում սկսել էին նրան խղճալ իսկ նա դա չէր ուզում։ Ասելով թե , <<Մի այնպիսի տեղ եմ գնալու որտեղ ոչմեկ չգիտի որ Չարլի Գորդոնը մի ժամանակ հանճար է եղել իսկ հիմա նույնիսկ գիրք կարթալ կամ ճիշտ գրել չի կարողանում:>>
Նա մեկնեց թողելով իր օրագիրը և հետգրություններ․
Հ.Գ. խնդրում եմ ասեք դոկտոր Նեմուրին որ եթե ինքը այդքան շատ չջղայնանա, երբ մարդիկ իր վրա ծիծաղում են ինքը ավելի շատ ընկերներ կունենա: Շատ հեշտ է ընկերներ ունենալը երբ թողնում ես որ մարդիկ քեզ վրա ծիծաղեն: Այնտեղ ուր գնում եմ ես լիքը ընկերներ եմ ունենալու:
Հ.Հ.Գ. Խնդրում եմ եթե հարմար լինի մեկմեկ մի քիչ ծաղիկներ դրեք պարտեզում Էլջերնոնի գերեզմանին…

Ռեյ Բրեդբըրի։Օրիորդն ու մահը

1
Պատմվածքը մի կնոջ մասին էր, որ վախենում էր մահից ու կարծում էր, թե ամեն ժամ մահը գալու է ու իրեն տանի։ Նա փակվել էր տանը և տարիներ շարունակ դուրս չէր գալիս։ Իրեն միայն այցելում էին գյուղի երեխաները ու տանիքից ստուգում, թե արդյոք այդտեղ տարիներ շարունակ մարդ է ապրում։ Նրան թվում էր, թե մահը ընդունում էր տարբեր մարդկանց կերպարանքներ, որպեսզի իրեն չճանաչեն և գալիս էր, որպեսզի նրան տաներ։ Բոլորը կարծում էին, որ այդ կինը իրենցից էլ շատ կապրի։
Օրերից մի օր մի երիտասարդ է գալիս նրա տան մոտ;Բայց ինչպես բոլորը երիտասարդը չի թակում կնոջ տան դուռը, այլ պտտվում է տան շուրջը, որպեսզի կինը զգա, որ այդտեղ մարդ կա։ Կինը զգում է երիտասարդի ներկայությունը և ասում, որպեսզի հեռանա իր տան մոտից։ Երիտասարդը բնականաբար մերժում է, առաջարկելով մի կանաչ հեղուկ,որը կնոջը կերիտասարդացնի քսանչորս ժամով, իսկ հետո նա կքնի հավերժ։ Նա ճանաչեց պատանուն։ Նրանք վերջին անգամ իրար տեսել էին 70 տարի առաջ, բայց պատանին 21 տարեկանի տեսք ուներ։Երկար համոզելուց հետո, որ դա այն տղամարդն է այլ ոչ մահը կինը ընդունեց ու խմեց այդ հեղուկը։ Կինը խմում է այդ սրվակը և դառնում իր երազանքների աղջիկը, քանի որ նա միշտ վախեցել է ապրելուց։
Շատ հավանեցի պատմվածքի արագ շրջադարձը։Կարդալիս կարծում էի, թե այդպես չի ավարտվի և չէի կարծում որ կհամաձայնի երիտասարդի առաջարկած հեղուկը խմել։Կարծում եմ պատմվածքի գաղափարը այն էր, որ մարդուն կարող ես հաղթել միայն սրտի միջոցով, չէ որ պառավը սիրահարվեց, այդ պատճառով էլ բացեց դուռը:
Կարդա ՝ այստեղ

Ռեյ Բրեդբըրի։Մի սիրո պատմություն

download
Պատմվածքը ուսուցիչի և աշակերտի մասին էր, ովքեր իրար են սիրահարվում։ Ուսուցիչը՝ Անն Թեյլորը քսանչորս տարեկան օրիորդ էր։ Նա այն ուսուցիչների դասին էր պատկանում, որոնց երեխեները շատ էին սիրում։ Բոբ Սփոլդինգը նրա աշակերտը, աշխատասեր, ընկերասեր մի տղա էր։ Նա տասնչորս տարեկան էր։ Սիրում էր ամեն օր միայնակ քայլել փողոցով։
Օրերից մի օր Բոբը դասերից հետո մնաց, որպեսզի գրատախտակը մաքրի։ Անն Թեյլորին ասաց, որ ուզում է մնա ու միշտ մաքրի գրատախտակը, իսկ ուսուցչուհին համաձայնեց։ Մի անգամ էլ ուսուցչուհուն տեսավ իրենց փողոցի տներից մեկից դուրս գալուց, պարզվեց այդտեղ է ապրում։ Սկսեցին միասին դպրոց գնալ, ճանապարհին Բոբը օգնում էր ուսուցչուհուն գրքերը պահել, իսկ Անն Թեյլորը տեսնում էր նրա երջանկության աստիճանը այդ ժամանակ։ Նրանք խոսում էին գրքերից,տարբեր հեղինակներից և այն ամենից ինչը հետաքրքրում էր նրանց։ Տղային թվում էր, թե նա սիրահարվել է ուսուցչուհուն։ Բոբի հրավերով ամեն շաբաթ միասին գնում էին թիթեռ բռնելու։
Բայց օրերից մի օր ուսուցչուհին գիտակցելով այդ ամենը Բոբին ասաց, որպեսզի զրուցեն, նա արդեն հասկացել էր, թե ինչ թեմայով պետք է խոսեն։ Անն Թեյլորը նրան բացատրեց, որ մենք լավ ընկերներ ենք, բայց մեր տարիքային տարբերությունը շատ է ու կողքից նայողները ուրիշ բան կմտածեն։ Իսկ տղան ասաց՝ <<– Հա, – պատասխանեց: – Ուզում եք ասել, որ եթե տասը տարով մեծ լինեի ու ավելի բարձրահասակ, ամեն ինչ ուրիշ կերպ կլիներ, բայց հիմարություն է, – ասաց, – մարդուն հասակով դատելը:
– Աշխարհն այդպես չի կարծում:
– Բայց ես աշխարհը չեմ, – ընդվզեց Բոբը:
– Գիտեմ, որ հիմարություն է թվում, – ասաց ուսուցչուհին, – մանավանդ, երբ քեզ մեծ ու իրավացի ես զգում ու համարում ես, որ ամաչելու պատճառ չունես: Հիշիր, Բոբ, որ ամաչելու ոչ մի պատճառ չունես: Ազնիվ ու բարի ես եղել: Հույս ունեմ՝ ե՛ս էլ:>>
Նրանք սկսեցին էլ չշփվել, երբ Բոբը ընտանիքի հետ քաղաքից մեկնեց։ Ինչքան էլ մի քանի մղոն էին հեռացել, Կանաչ քաղաքից, բայց Բոբը այդպես էլ տասնվեց տարի հետ չեկավ այդ քաղաք։ Մոտ երեսուն տարեկանում ամուսնացավ։
Մի օր կնոջը թողեց հյուրանոցում ու գնաց Չիկագո, զբոսնելու ու իհարկե Անն Թեյլորին գտնելու համար։ Քաղաքում ոչ մեկ չէր հիշում նրա մասին։ Միայն մեկն էր, որ հիշեց կնոջը, ասաց, որ մահացել է դեռ 1936թ․Բոբի մեկնելուց հետո։ Պարզվեց, որ այդպես էլ չի ամուսնացել։ Բոբը գտավ գերեզմանատանը նրա քարը վրան գրված էր<< Անն Թեյլոր, ծնվել է 1910-ին մահացել 1936-ին>>։ Բոբը ցավով մտածեց << Օրիո՛րդ Թեյլոր, ախր հիմա քեզնից երեք տարով մեծ եմ:>>
Կարդա ՝ այստեղ